சகோதரா, உலகத்தின் முன் ஒரு மனிதனாக நிற்கக் கற்றுக்கொள். மண்புழுவை போல் மற்றவர் காலடியில் விழலாமா? முகத்தில் ஒளி வீச வேண்டும். கண்களில் பலம் தெரிய வேண்டும். பேச்சில் துணிவும், உறுதியும் இருக்க வேண்டும். குரல் நடுங்கக்கூடாது, பிசிறக்கூடாது. வாழ்க்கை ஒன்றே, அதை புலம்பிக் கழிக்காதே. எங்காவது குற்றம், அழுத்தம் தெரிந்தால் எதிர்த்து விடு. சிறிதும் பயப்படாதே. ஞாபகம் இருக்குமா?
கசப்பு மிட்டாய் (நீம் லட்டு) என்ற ஹிந்தி புத்தகத்திலிருந்து
~ஆச்சார்ய பிரசாந்த் அவர்கள்.
பாம்பு, பூரானோடு வாழ்வதை விட, தனியாக வாழ்ந்து விடுவது எவ்வளவோ மேல், இல்லையா? விஷம் சாப்பிடுவதை விட பட்டினியாக இருந்து விடலாம்.
நீ திருமணம் செய்து கொள் ! ஆனால், திருமணத்தால் தனிமை குறையும் என்று நம்பிக்கை வைக்காதே! பாலுறவு இத்யாதிக்கு வாய்ப்புகள் நிறையவே கிடைக்கும். எல்லாம் நடக்கும்! குழந்தை குட்டி உண்டாகிவிடும். வீடு வாசல் அமையும். தாய் தந்தையரின் நம்பிக்கைகள் நிறைவேறும். அருமையான வீட்டு சாப்பாடு கிடைக்கத் தொடங்கும். வீடு ஒழுங்காக இருக்கும். துணிமணியெல்லாம் நன்றாக இருக்கும். முகத்தில் ஒரு களை வரும். திருமணத்துப் பின் இவையெல்லாம் நடக்கும். வரதட்சிணை கிடைக்கும். பைக் வைத்திருந்தால், கார் கிடைக்கும். சமூகத்தில் அந்தஸ்து உயரும். வாடகைக்கு வீடு கிடைக்கும். இது எல்லாமே நடக்கும்.
காலில் மிதிபடும் துரும்பென்று எவரையும் இழிவாய் எண்ணாதே!
பறந்து வந்து ஓர் நாள் கண்ணில் விழுந்தால் வலியோ தாங்காதே!
உலகை ஆளும் நாயகனே!
வேதங்கள் நான்கு, ரிக், சாம, யசூர், அதர்வணம். அதில் ஓவ்வொன்றிலும் இறுதிப் பாகமாக வருவது வேதாந்தம். இதில் உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை இம்மூன்றும் அடக்கம்.
வேதாந்தம் பகுதி 3- நான் யார்?
வேதத்தில் இரண்டு பகுதிகள் உண்டு - முதல் பகுதி கர்ம காண்டம், கடைசிப் பகுதி ஞான காண்டம்.
கர்மகாண்டம் என்றால் செயல்முறைகள் என்று பொருள். அறிவு வளர்ச்சியடைய ஆரம்பித்த காலத்தில் இயற்கை போற்றப்பட்டது. பூமித்தாய், வருண தேவன், வாயு தேவன், இந்திரன், அக்னி தேவன் என்று இயற்கை சக்திகளை தேவதைகளாகப் போற்றும் முறை இருந்தது. இதை பிரகிருதி பூஜை என்பார்கள். தேவர்களை அக்னி ஹோமம், யாகம் போன்ற பூஜைகள் மூலம் வணங்கினார்கள். மனிதன் தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும், துன்பங்களைத் தீர்க்கவும் தெய்வத்தின் துணையை நாடினான். எனவே, கர்மகாண்டத்தில் தத்துவம் எதுவும் கிடையாது, ஆசை நிறைவேற்றத்துக்கான கோரிக்கைகளாக இருக்கும்.
இவ்வுலகில் வளமுடன் வாழ வழிமுறைகளும் , செயல் முறைகளும் கொண்டது கர்ம காண்டம். குழந்தை வேண்டுமானால் என்ன ஹோமம் செய்ய வேண்டும்? செல்வந்தனாக என்ன யாகம் செய்ய வேண்டுமென்று விலாவாரியாகப் பேசும். அதாவது, நாம் ஆசைப் படுவதை தர்ம வழியில் அடைய என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லும். அதில் கூறப்பட்டிருக்கிற செயல் முறைகள் பலவும் இந்தக் காலத்திற்கு ஒத்து வராது. புகழ் பெற நூறு மாடுகள் தானம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வார்கள், அதை நம்மால் செய்ய முடியாது இல்லையா? அதை செய்யவும் தேவையில்லை.
90 சதவிகிதம் இந்துக்கள் கடைபிடிப்பது கர்ம காண்டத்தைத் தான். ஏனென்றால், அதில் அவர்கள் ஆசை பூர்த்தி ஆகிறது. சொர்கம் நரகம், கர்மபலன், உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன், ஜாதி பாகுபாடு, பலி கொடுத்தல் போன்ற பல மூட நம்பிக்கைகளும் இதில் அடக்கம். எனவே, வேதத்தில் எல்லாப் பகுதியும் பவித்ரமானது என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. 80 சதவிகிதம் ஆசை நிறைவேற்றம் அல்லது உலக அறிவு சம்பந்தப் பட்டதாக இருக்கும். வேதத்தின் கர்மகாண்டம், வாழ்வில் இன்பத்தையும் வெற்றியையும் தர்மப்படி அடைய வழி சொல்கிறது.
பல காலம் இப்படியே சென்றது! மனிதனின் அறிவு வளர்ச்சி முதிர்ச்சி அடைய அடைய, அவன் தன் துன்பம் மட்டும் நீங்காமல் இருப்பதை உணர்ந்தான். எந்த யாகமும், ஹோமமும், பூஜையும் அவன் துன்பத்தைத் தீர்ப்பதாக இல்லை. எவ்வளவு தான் சம்பாதித்தாலும், தான தர்மங்கள் செய்தாலும், பேரும் புகழும் பெற்றாலும் மனதை வாட்டுகிற துன்பத்தை அவை தீர்ப்பதில்லை என்று தெரிந்துகொண்டான். துன்பத்திலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்த பின் உண்டானது தான் ஞான காண்டம். ஞான காண்டம், வேதத்தின் கடைசியில் இருப்பதால் வேதாந்தம் எனப்படுகிறது.
வேத் என்றால் அறிவு என்றும் பொருள் உண்டு, வேதனை என்றும் பொருள் உண்டு. அந்தம் என்றால் முடிவு. வேதாந்தம் என்றால் வேதனையின் முடிவு அல்லது அறிவைக் கடந்தது என்று இரண்டு விதமாகவும் கூறலாம். எனவே, வேதாந்தத்தின் மையத்தில் இருப்பது மனிதன், கடவுள் அல்ல. அது பரம்பொருள் தத்துவதை பற்றி பேசுகிறது. அது கூட, துன்பத்திலிருந்து நமக்கு விடுதலை தருகிறது என்ற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான். ஒருவேளை, நமக்கு துன்பமென்று ஒன்று இல்லையென்றால் வேதாந்தத்திற்கு பரம்பொருள் பற்றி பேச வேண்டிய அவசியம் கூட இருந்திருக்காது.
வேதாந்தத்தின் இலக்கு, மனிதனின் அக விடுதலை.
வேதாந்தம் யாருக்கு என்றால், துன்பத்திலிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்பவர்கள், உலகப் பொருட்களில் நிம்மதி கிடைக்கவில்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டவர்கள், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் உலகில் மாறாத உண்மை எது என்று அறிந்து கொள்ள மிகவும் ஆர்வமாக இருப்பவர்கள். நிரந்தரமான மகிழ்ச்சி வேண்டும் என்பவர்கள் எல்லோரும் வேதாந்தம் படிக்க வருகிறார்கள். வேதாந்தம் வயதானவர்கள், வாழ்க்கையில் தோல்வி அடைந்தவர்கள் படிக்கும் புத்தகம் அல்ல. வாழ்க்கையை அச்சமின்றி, ஆற்றலோடு, ஓவ்வொரு கணமும் ஆனந்தமாக வாழ விரும்புபவர்கள் அறிய விழையும் தத்துவம்.
காசு பணம், பதவி, செல்வாக்கு, புகழ், வீடு, மனைவி, மக்கள், நீண்ட ஆயுள், மதிப்பு, மரியாதை, வண்டி, வாகனம் இவற்றை விரும்புபவர்கள் பொதுவாக வேதாந்தத்தின் பக்கம் வருவதில்லை. அவர்களுக்கு இன்னும் உலகத்தின் மேல் ஆசையும் நம்பிக்கையும் இருக்கிறது. அவர்கள் இன்னும் கொஞ்ச காலம் ரோலர் கோஸ்டரில் சுற்ற ஆசைப் படுகிறார்கள். சுற்றட்டுமே! ஒரு நாள் இறங்கித் தானே ஆக வேண்டும்.
நம்முடைய புத்தகம், தத்துவம் இரண்டுமே தெரியாது. தெரிந்தாலும் படிக்கும் வழக்கம் இல்லை. இருந்தாலும் கர்வத்துடன் இந்து என்று சொல்லிக்கொள்கிறோம். தீபாவளி, ஹோலி கொண்டாடுவதனாலேயே இந்துவாக முடியாது. பேர் சமஸ்கிருதத்தில் வைத்துக் கொண்டால் இந்து இல்லை. வாழ்க்கை தத்துவம் தெரியாமல் வாழ்க்கையை நடத்துவது என்பது ஹெட் லைட் இல்லாமல் காரை ஒட்டிக்கொண்டு போவது போல். எப்போது வேண்டுமானால் விபத்து நேரலாம். நமக்கு வழி தெரியாததால் மற்றவர் நம்மை வழி நடத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படும். உன்னதமான தத்துவம் என்று உலகமே வேதாந்தத்தை போற்றினாலும் நமக்கு எதுவுமே தெரியாது. நம்மை சொல்லியும் குற்றமில்லை, நம் வீட்டிலும் யாரும் அகக்கல்வியான வேதாந்தத்தை சொல்லிக்கொடுக்கவில்லை. பள்ளி, கல்லூரிகளிலும் ஒரேயடியாக புறக்கணித்து விட்டார்கள். இந்துக்களின், பாரதத்தின் வீழ்ச்சிக்கு முக்கிய காரணம் அவர்கள் அறிவுக்கு உயர்ந்த இடம் கொடுக்கத் தவறியதே ஆகும்,
வேதாந்தம் புரிவது கடினம் என்றெல்லாம் சொல்லி நம்மை அதை படிக்கவே விடாமல் செய்து விட்டார்கள். உண்மையில் வேதாந்தம் போல் மனதைக்கவரும் படிப்பு, மனநிறைவு தரும் கல்வி வேறெதுவுமில்லை.
மூன்று வகையான அறிவைப் பற்றி வேதாந்தம் பேசுகிறது. ஒன்று, தன்னை பற்றிய அறிவு, இரண்டாவது உலகம் பற்றிய அறிவு, மூன்றாவது இறை அறிவு. இந்த மூன்றில் எது ஒன்று தெரியவில்லை என்றாலும் வாழ்வில் துன்பம் வருவது நிச்சயம். நம் வாழ்விலும் துன்பம் இருந்தால், அதை வேரோடு அழிக்கக் கூடிய சக்தி வேதாந்தத்துக்கு உண்டு. இது எத்தனையோ மாமனிதர்களை உருவாக்கியுள்ளது.
வேதாந்தம் என்றால் என்ன, அத்வைதம், துவைதம் என்றால் என்னவென்று முதலில் புரிந்துகொள்ளலாம், ஓவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக.
புத்தரிடம் போய் ஒரு சீடர் கேட்டாராம்.
நம்மால் ஏன் சில நிமிடங்கள் கூட மற்றவர்களை பற்றி எண்ணாமல் இருக்கவே முடிவதில்லை? நாம் நமக்காக வாழ்கிறோமா அல்லது மற்றவர்களுக்காக வாழ்கிறோமா? நம் கவலைகளும் மகிழ்ச்சியும் நம்மை விட மற்றவர்கள் சம்பந்தப் பட்டதாகவே என் இருக்கிறது?. நம் வாழ்வை மற்றவர்கள் கைப்பற்றிக் கொள்ள எப்படி விட்டு விட்டோம்? நான் எனக்காகத் தான் என் இஷ்டப் படிதான் வாழ்கிறேன் என்கிறீர்களா? அதெல்லாம் சும்மா. இங்கே ஏறக்குறைய அனைவருமே மற்றவர்களுக்காகத் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.
சரி, நான் கேட்பதற்கு பதில் சொல்லுங்கள்.
நீங்கள் புது சட்டை வாங்கலாமென்று துணிக் கடைக்குப் போகிறீர்கள். சட்டை உங்களுக்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று வாங்குகிறீர்களா அல்லது இந்த சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு போனால் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று நினைத்துப் பார்த்து வாங்குகிறீர்களா? சொல்லுங்கள்.
கண்ணாடியில் முகம் பார்க்கும் போது, உங்கள் கண்களால் உங்கள் முகத்தைப் பார்க்கிறீர்களா, அல்லது என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்று மற்றவர்கள் கண்கள் வழியாகப் பார்க்கிறீர்களா?
பொதுவாக பெண்கள் தன்னை ஆணின் கண்கள் வழியாகத் தான் பார்க்கிறார்கள். அதனால் தான் அவர்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள். சிவப்பான பெண்ணைத் தான் பலரும் விரும்புகிறார்கள், குறிப்பாக இந்தியாவில் அப்படித் தான். அதனால் சிவப்பாக இருந்தால் அழகு என்றும் கருப்பாக இருந்துவிட்டால் அசிங்கம் என்றும் நினைக்கிறாள்.
நம் நிறம் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை. கிரீம் அல்லது பவுடர் போட்டு வெளுக்கப் பார்க்கிறோம்.
நம் மொழியும் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை. நம் பிள்ளைகள் மம்மி டாடி என்று கூப்பிட்டால் ஒரே சந்தோஷம் தான். பள்ளியில் ஆங்கிலத்தில் தான் பேச வேண்டும் என்பது கட்டாயம். அதனால் எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை, தலையை அடகு வைத்தாவது என் மகனை அந்தப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும் என்று துடிக்கிறோம். உலகில் எங்கும் இந்த கேவலமான நிலைமை இல்லை. அந்நிய மொழி வழிக் கல்வியை இந்தியாவில் மட்டும் தான் பார்க்கலாம்.
நம் நாடும் நமக்குப் பிடிப்பதில்லை. வெளிநாட்டில் செட்டில் ஆக வேண்டும் என்பது தான் இப்போதைக்கு பல பேருடைய கனவு. சாப்பிடறது கூட பர்கர் பிஸ்ஸா மோமோஸ் நூடுல்ஸ் சீரில் தான். அவியல் துவையல் என்ற பெயர்கள் கூட மறந்து போய் விட்டது.
மாற்றான் வீட்டு மல்லிகையும் மணக்கும் என்று ஒரு பழமொழி கூட இருக்கிறது, இல்லையா?
நம்மை ஏன் இப்படி மற்றவர்கள் ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?
நம்மிடம் ஏன் இந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மை?
ஏனென்றால் பல நூறு ஆண்டுகளாக அந்நியரிடம் அடிமைப் பட்டு கிடந்ததில் நம்மிடம் உள்ள எல்லாமே இழிவானது என்றும் அவர்களிடம் உள்ள எல்லாமே சிறப்பு என்றும் நம்பி விட்டோம். அந்த நம்பிக்கை மிகவும் ஆழமாக மனதுக்குள் சென்று பதிந்து விட்டது. நம்மால் நாம் சிறப்பானவர்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாத அளவுக்கு கண்டிசன் ஆகிவிட்டோம். நம் தன்னம்பிக்கை தகர்த்தெறிய பட்டு விட்டது. நாம் பலகீனமாகிப் போனோம்.
எப்போது நாம் பலகீனமாக உணர்கிறோமோ, அப்போது உலகம் நமக்கு எஜமானனாகத் தெரியும்.
~ஆச்சர்ய பிரஷாந்த்
நம் அடிமைத் தனத்திற்குக் காரணம் நாம் நம் உள்ளதோடு தொடர்பற்றுப் போய் விட்டோம். நம் உள்ளம் சொல்வதை கேட்கத் தவறி விட்டோம், அதனால் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டிய பரிதாபம்.
ஆன்மிகம் ஒரே வார்த்தையில் சொல்லி விடுகிறது - கடந்து உள்ளே போ - அதுவே கடவுள்!
எதைக் கடந்து போக?
நாம் காலம் காலமாக சேர்த்து வைத்திருக்கிறோமே , அந்தக் குப்பைகளைக் கடந்து போகச் சொல்கிறது.
நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் வெளியிலிருந்து வந்ததை வெளியே ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டியது தான். நம் விருப்பங்கள், கருத்துக்கள், நம்பிக்கைகள், தேவைகள், இலட்சியங்கள், பயங்கள், உணர்வுகள், எண்ணங்கள் எல்லாம் உண்மையில் நம்முடையதே இல்லை, வெளியிலிருந்து வந்தவை. உண்மையில் நாம் நமக்காக வாழவில்லை. வேறு யாருக்காகவோ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.
அப்படி என்றால் எனக்கு ஏன் அது தெரியவில்லை?
ஏனென்றால் , அது தன்னை, "நான்" என்று சொல்லிக் கொண்டு நமக்குள் இருக்கிறது.
~பரமேஸ்வரி .
பரம் அத்வைத்.
அன்புத் தந்தையே,
உன் அருளன்றி யாரும் உண்மையை அறிவரோ
முயற்சியினாலும்
பயிற்சியினாலும்
மட்டுமே உன்னை அடைய முடியாது
இடைவெளி அற்றவனே!
ஆணவம் பிடித்தவர்களும்
அதிருப்தி கொண்டவர்களும்
உன் காலம் கடந்த
எங்கெங்கிலும்
நீக்கமற நிறைந்த முகத்தை
காணத் தவறியவர்கள்.
யார்க்கும்
நீ இல்லாத இடம்
எங்குள்ளது?
~மூஜி
ராம பக்தியில் உருகி உருகிப் பாடியவர் ராமதாஸ தீர்த்தர். அவருடைய பாடல் ஒன்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். "ஏ தீருக நனு" என்ற தெலுங்குப் பாடல். அதில் ஒரு வரி மனத்தைத் தைத்தது.
"ஏ ராமா, நான் கடந்த காலத்தில் எத்தனையோ குரூர கர்மங்களை அறியாமையில் செய்து விட்டேன். ஆனாலும் என்னிடம் குற்றம் பாராட்டாதே, தயவு செய்து என்னை என் ஏழ்மையிலிருந்து காப்பாற்று, மா மணியே."
ராமதாசர் மிகவும் ஏழ்மையில் இருந்தார். அந்நிலையில் அவர் ராமனை நினைத்துப் பாடிய நெஞ்சை உருக்கும் பாடல் இது.
போற்றுதலுக்குரிய பெரியோர்கள் எல்லோருமே தான் அறியாமையில் பல குரூரமான செயல்கள் செய்து விட்டதாக தயக்கமின்றி ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கொலை பாதக செயல்கள் எதுவும் செய்ததாகத் தெரியவில்லை, இருந்தாலும், குரூரம் என்ற சொல்லை உபயோகப் படுத்த வேண்டிய அவசியம் என்னவாக இருக்கும்? எந்தச் செயலை அவர்கள் குரூரம் என்கிறார்கள்? வேறு மாதிரி சொல்ல வேண்டுமென்றால், எதனால் நாம் குரூரமான செயல்களை செய்கிறோம்?
நம்மைப் பொறுத்தவரை நாம் நல்லவர்கள், இந்த உலகம் தான் குரூரமானது. நம் துன்பத்துக்கெல்லாம் காரணம் உலகம் தான் என்று கருதுகிறோம். ஆனால், உண்மை அறிந்தவர்கள் தன் நிலைமைக்கு உலகம் தான் காரணம் என்று கை காட்டுவதில்லை, மாறாக அவர்கள் தன்னிடம் தவறு உள்ளதாகவே சொல்கிறார்கள். இது மிகப் பெரிய முரண்பாடாக இருக்கிறது இல்லையா?
கபீர் தாசர் கூட ஒரு குறளில் கெட்டவர்கள் யார் என்று உலகம் முழுதும் தேடிப் பார்த்தேன், அப்படி ஒருவரும் கிடைக்கவில்லை. என் மனதில் தேடிப் பார்த்தால், என்னை விடக் கொடியவன் யாரும் இல்லை என்று புரிந்தது என்கிறார். நான் கொடியவன் என்று நம்மை நாம் எப்போதாவது நினைத்தாவது பார்த்திருக்கிறோமா?
என் மனத்திலும், உறவுகளிலும் வன்முறை இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். அதற்குக் காரணாம் உலகம் இல்லை, நான் தான் என்றால், என்னிடம் அப்படி என்ன குறை இருக்கிறது? எது தெரியாமல், புரியாமல் நான் குரூரமான செயல்களைச் செய்கிறேன்?
வாழ்வில் எல்லோரையும் போல் நானும் அடிபடுகிறேன். மனதில் கோபமும், வருத்தமும் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். அவற்றுக்குப் பின்னால் நிறைவேறாத ஆசை இருப்பதையும் பார்க்கிறேன். என் விருப்பப்பதை இவ்வுலகம் நிறைவேற்றாத போது ஏமாற்றம் அடைகிறேன். அந்த ஏமாற்றம் வலியை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த வலி தான் மற்றவர்கள் மேல் வன்முறையாக வெளிப்படுகிறது.
"அவசரத் தேவை என்று நண்பருக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்தோம். இரண்டு மாதத்தில் திருப்பித் தந்து விடுவதாக சொன்னார். அவர் நன்றி உணர்வுடன் இருப்பார் என்று நினைத்தோம். அது இல்லை என்றால் கூடப் பரவாயில்லை, பணத்தைக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டால் கூட போதும். ஆனால், ஆறு மாதம் ஆகி விட்டது, பணத்தைப் பற்றி பேச்சே எடுக்க மாட்டேன் என்கிறார். நம்மை கண்டால் எதிரி போல் வேறு பார்க்கிறார். சரி போனால் போகிறது கொடுக்கும் போது கொடுக்கட்டும் என்று விட்டு விடலாம் என்று நினைத்தால் நம்மைப் பற்றி நாலு பேரிடம் அவதூறாக வேறு பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்."
"வேலைக்காரி காசை வாங்கி கொண்டு சொல்லாமல் ஓடி விட்டாள். அவளுக்கு எத்தனை நல்லது செய்திருப்பேன். நினைத்துப் பார்த்தாளா? நன்றி கெட்டவள்."
"சாலை விதிகளை யாரும் மதிப்பதில்லை. அவனவன் அப்பன் வீட்டு ரோடு போல் போகிறான். கார் மேல் வந்து இடித்து விட்டு ஒரு சாரி கூட சொல்லவில்லை, எத்தனை திமிராக போகிறான் பார்."
"வாடகைக்கு குடியிருந்தவர்கள் வீட்டை நாசக்கேடு பண்ணியது மட்டுமில்லாமல் அட்வான்ஸ் பணத்தை அப்படியே கொடுக்க வேண்டும் என்று சண்டைக்கு வேறு வருகிறார்கள்."
"கணவருக்காக, குடும்பத்துக்காக மாய்ந்து மாய்ந்து எல்லாம் செய்தாலும், உடம்பு சரியில்லாத போது ஏம்மா, எப்படி இருக்குது என்று கேட்பது கூட இல்லை, மகளாவது என்னம்மா, தலை அழுத்தி விடட்டுமா என்று கேட்கிறாளா? அதுவும் இல்லை."
"ராத்திரி பகலாக வேலை செய்தது நான், ஆனால், சக ஊழியர் ஒருவர் தான் செய்ததாக பொய் சொல்லி எனக்கு கிடைக்க வேண்டிய பதவி உயர்வும், ஊதிய உயர்வையும் தட்டிக் கொண்டு போய் விட்டார்."
இவை எல்லாம் நாம் அன்றாடம் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள். நமக்கு நாம் விரும்பிய படி எதுவும் நடக்கவில்லையே என்ற வருத்தம், கோபம். கோபத்திலிருந்து வன்முறை. ராமதாசர் சொல்வது போல் குரூரமான செயல்கள்.
உலகம் நியதிப் படி நடக்கவில்லை அதனால் தான் கடுப்பாகிறேன் என்பது சரியல்ல. உலகத்திடமிருந்து நாம் எதிர்பார்த்தோம், ஏமாந்தோம். அவ்வளவு தான். அதற்கு நியாயம், தர்மம் என்று பேர் சொல்லிக்கொண்டாலும், உண்மையில் என் எதிர்பார்ப்பு ஈடேறவில்லை. நாட்டில் எத்தனையோ பேருக்கு அநீதி இழைக்கப் படுகிறது. அப்போதெல்லாம் வாயை மூடிக்கொண்டு சும்மா இருந்தோம். நமக்கு ஏதாவது சின்ன பிரச்சினை வந்து விட்டது என்றால் உலகம் குரூரமானது என்று பொருமுவோம் . உலகம் அதன் போக்கில் போய்க்கொண்டுதான் இருக்கும். நாம் விரும்பியபடி எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்று அதற்கு ஒன்றும் நிர்பந்தம் கிடையாது.
என் அனுபவத்தில் நான் புரிந்து கொண்டது இது தான்.
என் விருப்பங்களை உலகம் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்ற மனோபாவத்தில் நான் எந்த செயலை செய்தாலும் அதில் வன்முறை இருப்பதைக் காண்கிறேன். என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று என்று நான் உலகைக் கட்டாயப்படுத்துகிறேன், வற்புறுத்துகிறேன், பலவந்தப் படுத்துகிறேன். அது தான் வன்முறை.
எனக்குப் பிடிக்கிறது, என் ஆசை இது என்று ஆசையை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறோம். ஆசையின் உண்மையான சொரூபம் நமக்குத் தெரியவில்லை. அது என்னை மட்டும் அல்ல, இந்த உலகத்தையே அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிவோமா? உங்களுக்கு பால் டீ, காபி பிடிக்குமா? உங்களுக்கு பிடித்ததினால் எத்தனை மாடுகள் சிறையில் அடைபட்டு செத்துச் சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று தெரியுமா? சிக்கன் பிடிக்கும் என்கிறீர்கள், கோழிப்பண்ணையில் கோழிகள் படும் அவலம் தெரியுமா? நாம் எதையாவது விரும்பி விட்டால், அவற்றை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகிறோம். அனுபவிப்பது என்றால் அழிப்பது, வன்முறை. நாம் குடிக்கும் பால் வன்முறை, உண்ணும் உணவு வன்முறை, உறவுமுறைகளில் வன்முறை. இந்த வன்முறைகளுக்கெல்லாம் காரணம் ஒன்று தான் - ஆசை.
அன்பே கடவுள் என்கிறார்கள். நம் குடும்பம் அன்பான குடும்பம் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறோம். குடும்பத்தில் கடவுள் இருந்தால் இத்தனை கஷ்டங்கள் எப்படி வரும்? நம் வீடுகளில் கடவுள் இல்லை. நாம் அன்பை அறியவில்லை. அன்பு என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு உருவம் கொடுத்திருக்கிறோம். இனிமையாக பேசினால் அன்பு, தியாகம் செய்தால் அன்பு, நம்மையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் அன்பு, நமக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொன்னால் அன்பு, இல்லையென்றால் வம்பு - இப்படி பலவித எதிர்பார்ப்புகளை வைத்துக் கொண்டு நம் வாழ்க்கையையும் மற்றவர்கள் வாழ்க்கையையும் சீரழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். பெரும்பாலும் கணவன் மனைவி, பெற்றோர் - பிள்ளைகள்,அக்காள் தங்கை, அண்ணன் தம்பி, நண்பர்கள், உறவினர்கள் போன்ற எல்லா நெருங்கிய உறவுமுறைகளிலும் அன்பு என்ற போர்வைக்குள் வன்முறை மறைந்துள்ளது. அதனால் தான் நம் உறவு முறைகள் எல்லாம் அச்சம், வெறுப்பு, கோபம், ஏமாற்றம், வலி, வேதனை அளிப்பதாகவே இருக்கிறது.
வேதாந்தத்தில் மனக்குறைக்கு ஒரு பெயர் கொடுத்திருக்கிறார்கள், அகங்காரம். நிறைந்த மனதுக்கு ஒரு பெயர் கொடுத்திருக்கிறார்கள், ஆத்மா.
நாம் ஏன் குரூரமான செயல்களை செய்கிறோம் என்று சிந்தனையை ஆரம்பித்தோம் இல்லையா? இதோ இப்படித்தான்.
அறியாமையிலிருந்து அகம்பாவம். அகம்பாவத்திலிருந்து ஆசை. நிறைவேறாத ஆசையினால் கோபம்.கோபத்தினால் அறிவு கெட்டுப்போவது. அறிவு கெட்டுப்போவதால் ஏற்படும் அழிவு.
பிறவியிலிருந்தே நம்மிடம் ஏதோ குறை இருப்பதாக உணர்கிறோம். அந்தக் குறையை நிறைவு படுத்தவே ஓயாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். உலகத்தில் உள்ள பொருட்களும், மனிதர்களும் அந்தக் குறையை தீர்ப்பார்கள் என்று நம்பிப் போகிறோம், ஆனால் எதுவும் முடிவாக, முழுமையாக நம்மை திருப்திப் படுத்துவதில்லை. எல்லாக் கதவுகளும் ஏமாற்றத்தையே தருகின்றன. எங்கும் நிம்மதி கிடைக்கவில்லை. இந்த ஏமாற்றத்தின் விளைவே வன்முறை.
நம் வாழ்வின் குறிக்கோள் என்ன என்று கேட்டால் ஒரே வரியில் சொல்லி விடலாம். தனித்தனி குறிக்கோள்கள் எல்லாம் இல்லை. எல்லோருக்கும் பொதுவாக ஒரே ஒரு குறிக்கோள் தான்.
நான் சரியில்லை, எனக்கு ஏதோ குறை இருக்கிறது, என்னை முழுமை படுத்தக் கூடிய பொருள் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது, அதைத் தேடி அடைவது தான் என் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள். தேடும் பொருள் வேண்டுமானால் மனிதனுக்கு மனிதன் மாறுபடலாம். ஆனால், தேடல் ஒன்று தான்.
உண்மையில் நமக்கு மனக்குறை என்று ஒன்று உள்ளதா? யார் சொன்னார்கள் நாம் சரி இல்லை என்று? இதைப் பற்றி நாம் எப்போதும் சந்தேகப்பட்டதே கிடையாது. ஒருவேளை, நான் குறைபட்டவன் என்று நம்புவது பொய்யாக இருந்தால்? அது வெறும் கற்பனையாக இருந்து விட்டால்? இப்படி எல்லாம் கேள்வி கேட்டதே இல்லையே? என்னிடம் குறை இருப்பதாகத் தானே அனைவரும் சொல்கிறார்கள்?
ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறதா? சரி, விடுங்கள். இப்போதைக்கு மனக்குறை இருப்பதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். ஏனென்றால் திருப்தி இல்லை என்பது தான் நம் யதார்த்தமான உண்மையாக இருக்கிறது இல்லையா?
ஆன்மிகம் என்பது மனக்குறையிலிருந்து விடுதலை.
இவ்வளவு நேரம் நாம் நம்மைப் பற்றி பல விஷயங்களை தெரிந்து கொண்டோம் அல்லவா? நம் விருப்பங்கள் நமக்கு நல்லது செய்வதில்லை என்று புரிந்தது இல்லையா? இப்போது எவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறது!!! இந்த புரிந்து கொள்ளும் திறன் தான் ஆன்மிகம். ஏன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்? ஏனென்றால், புரியாவிட்டால் துன்பப்படுகிறோம். துன்பம் என் சுபாவம் இல்லை, அது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. புரிந்து கொள்வது என் இயல்பு. அதனால் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
~பரமேஸ்வரி
பரம்அத்வைத்.
'/%3E%3Cpath d='M16.0001 7.9996c0 4.418-3.5815 7.9996-7.9995 7.9996S.001 12.4176.001 7.9996 3.5825 0 8.0006 0C12.4186 0 16 3.5815 16 7.9996Z' fill='url(%23paint1_radial_15251_63610)'/%3E%3Cpath d='M16.0001 7.9996c0 4.418-3.5815 7.9996-7.9995 7.9996S.001 12.4176.001 7.9996 3.5825 0 8.0006 0C12.4186 0 16 3.5815 16 7.9996Z' fill='url(%23paint2_radial_15251_63610)' fill-opacity='.5'/%3E%3Cpath d='M7.3014 3.8662a.6974.6974 0 0 1 .6974-.6977c.6742 0 1.2207.5465 1.2207 1.2206v1.7464a.101.101 0 0 0 .101.101h1.7953c.992 0 1.7232.9273 1.4917 1.892l-.4572 1.9047a2.301 2.301 0 0 1-2.2374 1.764H6.9185a.5752.5752 0 0 1-.5752-.5752V7.7384c0-.4168.097-.8278.2834-1.2005l.2856-.5712a3.6878 3.6878 0 0 0 .3893-1.6509l-.0002-.4496ZM4.367 7a.767.767 0 0 0-.7669.767v3.2598a.767.767 0 0 0 .767.767h.767a.3835.3835 0 0 0 .3835-.3835V7.3835A.3835.3835 0 0 0 5.134 7h-.767Z' fill='%23fff'/%3E%3Cdefs%3E%3CradialGradient id='paint1_radial_15251_63610' cx='0' cy='0' r='1' gradientUnits='userSpaceOnUse' gradientTransform='rotate(90 .0005 8) scale(7.99958)'%3E%3Cstop offset='.5618' stop-color='%230866FF' stop-opacity='0'/%3E%3Cstop offset='1' stop-color='%230866FF' stop-opacity='.1'/%3E%3C/radialGradient%3E%3CradialGradient id='paint2_radial_15251_63610' cx='0' cy='0' r='1' gradientUnits='userSpaceOnUse' gradientTransform='rotate(45 -4.5257 10.9237) scale(10.1818)'%3E%3Cstop offset='.3143' stop-color='%2302ADFC'/%3E%3Cstop offset='1' stop-color='%2302ADFC' stop-opacity='0'/%3E%3C/radialGradient%3E%3ClinearGradient id='paint0_linear_15251_63610' x1='2.3989' y1='2.3999' x2='13.5983' y2='13.5993' gradientUnits='userSpaceOnUse'%3E%3Cstop stop-color='%2302ADFC'/%3E%3Cstop offset='.5' stop-color='%230866FF'/%3E%3Cstop offset='1' stop-color='%232B7EFF'/%3E%3C/linearGradient%3E%3C/defs%3E%3C/svg%3E){kind=small}